Flutt, farin. www.crazygirlstale.blogspot.com....

Búin með 3 einingar strax um miðjan september. 2 bætast í púkkið eftir viku.
Það er alveg hallærislegt að fara í próf í september. Utan þess að vera ekki vaknaður af sumardvalanum er eitthvað psychic link milli prófa og jóla. Hef þar af leiðandi sönglað jólalög síðustu daga...og planað jólagjafakaup og kökubakstur - vill einhver vera memm?
Það versta við prófin er draslið sem hleðst upp. Og þegar maðurinn manns er mjög svo upptekinn við að aftengja sprengju alla þessa helgi hef ég enga afsökun til að hundsa draslið (japp, true)
Ekki það að mér finnst rosalega gaman þegar það hverfur. Það er bara ekki eins gaman að láta það hverfa.
Án þess að það komu nokkrum á óvart fannst mér rosalega gaman að taka til þegar ég var lítil (og gera heimavinnu og að vera hlíðin og góð - er hægt að eiga betra barn?)
En allt þetta eltist af mér...
Þegar ég kom í læknisfræði sá ég hins vegar að þetta eldist ekkert af öllum, sumum finnst þetta enn ótrúlega gaman. Reyndar sá ég þegar ég kom í læknisfræði hvað er hægt að vera óheyrilega perfect á öllum svona sviðum....
Hef reynt - mikið - lengi - og ákveðið að berin séu súr.

Ein heima að læra fyrir próf. Dyrabjallan hringir og auðvitað held ég að það sé Kalli að koma heim.
"Ég er með blómasendingu" segir rám rödd í símanum.
úúú....
Opna inn og kíki út á gang.
Gömul kona kemur inn úr dyrunum. Grátt hárið niður fyrir axlir og hún gengur í 90 gráðum. Er lengri tíma að koma upp nægar tröppur til að snúa í átt að mér.
Reigir upp höfuðið og glottir tannlausu glotti.
"Ég er með blóm til gjafa. Átti svo mikið af þessu heima hjá mér. Þau eru mjög falleg." segir hún og lætur mig fá arfa í bolla.
"Hugsaðu vel um þau, blómin mín"
Segir eitthvað fleira en heyrist illa, enda talar hún að mestu við gólfið, glottandi. Snýr svo út aftur.
Ég fer inn og vökva arfann. Set hann í sólskinið.
En nú er ég bara með svo mikinn hausverk. Og allt í einu svo þreytt.
Og eitthvað kannast ég við þessa glottandi tannlausu konu (norn) með gráa hárið og 90 gráðu pósuna.
Og Kalli ekki heima.
Og ég er orðin svo þreytt.
Ákvað frekar að skrifa þetta hér en að hringja í 112..þeir gætu haldið að ég væri klikk.
Vona bara að happy times séu ekki búnir og Kalli gráti mig mánuðum saman meðan hann geymi mig í glerbúri.
Ég ætla að minnsta kosti ekki að bíta í þetta blóm.

Síðasta sumar fékk ég sumarstöðu á lyflæknisdeildum Landspítalans. Þá hafði ég nýlokið 4. ári í læknanáminu, og þó læknanemi hljómi eins og ég sé 18 ára þá var ég 24 og vinir mínir sem valið höfðu praktískara háskólanám komin með fasta atvinnu og laun sem eru hærri en laun sérfræðings á LSH.

Þegar ég tók stöðuna lækkuðu grunnlaun mín frá vinnu sem hjúkrunarfræðingur á elliheimili um 30.000 krónur á mánuði. En aðstoðarlæknisstaðan var betri reynsla svo valið var einfalt.

Fyrsta daginn mætti ég á deildina um klukkan 10, eftir stuttan fund þar sem vinnukerfið var kynnt.

Sérfræðingur deildarinnar var að ljúka stofugangi. “Glæsilegt, gott þú ert kominn”, sagði hann. “Ég þarf nefninlega að rjúka”. Svo gaf hann mér lista yfir sjúklingana og renndi hratt yfir helstu verkefnin. Og þar með var hann farinn, 5 mín eftir að ég kom og ég stóð eftir ein með deildina, án þess að hafa gengið stofugang og þá aldrei séð neinn af sjúklingunum. Svitinn læddist fram á ennið – hvað var ég komin út í?

Sérfræðingurinn hafði ekki boðið mig velkomna, ekki spurt hvort ég væri nemi eða útskrifaður læknir – enda skiptir það ekki máli í vinnunni á spítalanum, vinnan er sú sama, álagið það sama, ábyrgðin sú sama.

Þennan dag sat ég sveitt við langt fram yfir áætlaðan vinnutíma, án hádegis- eða kaffihlés (sem reyndar sjást mjög sjaldan hjá unglæknum spítalans) við að klóra mig fram úr sjúkraskrám, spurningum sjúklinga og hjúkrunarfræðinga og hvernig allt snéri á deildunum. Engin elsku mamma hér. Fyrsta daginn komst ég einnig að því að ég var með lægri laun en hjúkrunarfræðineminn sem var búin með 3 ár í háskóla.

Margt kom upp á þetta sumar, bæði gott og slæmt. Maður mætti í vinnuna, beit á jaxlinn og gerði það sem gera þurfti. En ég fékk aldrei klapp á bakið. Og aldrei kom neinn að athuga hvernig mér liði þegar tveir sjúklingar í minni umsjá létust snögglega sömu helgina. Umhverfið var kalt.

 

Nú í sumar réði ég mig aftur á spítalann, reynslan er jú ómetanleg. Nú hef ég lokið 5 árum í læknanáminu og fátt eftir nema formleg lok.

En þegar ég réð mig í vinnu fékk ég það svar að þetta sumar væri vinna mín enn minna metin en í fyrra. Bilið milli mín og aðstoðarlækna væri meira.

Jú, það er satt að gerðir voru kjarasamningar við unglækna nú í vor þar sem laun þeirra hækkuðu loks upp fyrir laun ríkisstarfsmanna með 3 ára háskólanám og enga starfsreynslu að baki (og hér er ég aðeins að vísa til þess að hvert ár í háskóla á skv lögum að vega til hækkunar grunnlauna ríkisstarfsmanns)

Og jú, ég fæ aðeins hærri laun en ég fengi sem hjúkrunarfræðingur á elliheimili.

En vinna mín er ekki metin eins og í fyrra. Þetta ár eru 5. árs læknanemarnir lengra frá því að vera læknar en í fyrra. Samt hefur álag á spítalanum aukist þó nokkuð á þessu ári. Og í raun var námi okkar breytt þannig að réttast er ég nær því að vera læknir en síðustu 5.árs nemar. En það skiptir víst engu.

Hvernig ég stóð mig á spítalanum í fyrra skiptir engu nú frekar en þá. Ég er ekki velkomin á þessa stofnun, stofnun sem út á við vonast samt til að fá viðurkenningu sem hátæknisjúkrahús en kemur svo illa fram við starfsfólk sitt að það hrekst í burtu eitt af öðru. Hver verður eftir til að sýna þann metnað sem þarf til að veita sjúklingum góða þjónustu eða efla vísindastarf?

Landspítalinn er í dag að hruni kominn vegna lélegrar stjórnunar og bágrar framkomu við starfsfólk.

 

Vegna kjaraskerðingar okkar í ár og fullyrðinga um frekari kjaraskerðingu á næstu árum hafa tæplega 40 læknanemar ekki mætt í vinnu sem aðstoðarlæknar síðustu daga. Þetta er staða sem við bjuggumst aldrei við að lenda í og vonuðum að kæmi ekki upp. Vegna þessa hafa deildir á spítalanum svo sem barnadeild og slysa-og bráðadeild verið í stökustu vandræðum með mönnun nú um helgina og eftir helgi mun staðan versna á fleiri deildum.

Við höfum komið fram með tilboð þar sem við tökum á okkur þónokkra kjaraskerðingu nú í sumar, tilboð sem raunar er millivegur við það sem lækningaforstjóri býður, gegn því að fá fasta samninga og loforð um enga frekari skerðingu á næstu árum.

En lækningaforstjóri stendur fast á sínu, þrátt fyrir að fjarvera okkar bitni á sárlega á sjúklingum.

Hann hefur nú um helgina þegar tapað þeirri fjárhæð sem okkar kröfur hefðu kostað hann samtals yfir sumarið þar eð hærra launað fólk hefur þurft að ganga í okkar störf.

En fyrst of fremst snýst málið um framkomu hans við framtíðarstarfsmenn.

Við erum greinilega ekki velkomin. Og þar af leiðandi getur hann ekki búist við okkur sem sérfræðingum á Landspítalanum í framtíðinni, því hver getur hugsað sér að vinna á stað þar sem vinna manns er metin minna og minna með hverju árinu?

Sunnudagur.
Allir búnir í prófum, úti í sólinni og snjókomunni.
Ég er búin að sofna þrisvar yfir bókinni. Plan dagsins voru 200 bls...búin með tuttugu og klukkan er þrjú.
Kaffið frá í morgun lyktar eins og gamlar sígarettur þegar það slettist í bollann. Skyldu sígarettur þá bragðast eins og kaffi í dag?
Orkan vill ekki koma. Mig langar aftur upp í rúm.
Maðurinn minn niðri í kjallara að lyfta...mmm...býr sig undir að grípa mig þegar taugafallið kemur.
Mamma ætlar að elda matinn. Kalli ætlar að sjá um heimilið. Ég sef yfir bókinni.

Þegar ég ákvað að leggjast lágt var eins gott að gera það með stæl...
Hvort egóflippið er verra?
http://malka.minnsirkus.is/Blogg
Eða
www.myspace.com/maggao

Bæði verra....bæði verst....til hvers er þetta?

Mér leiðist. Óheyrilega.
Búin að ráfa um íbúðina og netið i 2 tíma. Fara í sturtu. Horfa út um gluggann. Fylgjast med blóminu vaxa (það óx reyndar ekki neitt á þessum tíma)

Af hverju leiðist mér svona?
Hvort skyldi það vera af því að ég er ordin of háð félagsskap eða af því að skólaleiðinn er að drepa mig?
Vona allavega að það sé ekki sönnun á setningunni blonds have more fun og nú sé ég bara í skítnum.
Veit það er fullt hægt að gera en langar ekkert af því. Ætlaði að lesa en get ekki.
Djöfulsins dagur.

Ekki til betri ástæða en þetta til að prófa nýtt blogg. Hvað þá tvö. Hefði samt kannski getað skrifað sitt hvorn textann á þau...en er komin svo hryllilega úr æfingu...
Egóflopp er víst eitthvað sem fólk gerir í fríi sýnist mér.

Flutt með (reyndar ekki næstum) allt mitt hafurtask.
Sorpa fékk líka helling í jólagjöf.

Skrítið hvað það er sentimentalt að pakka dótinu sínu og yfirgefa æskustöðvarnar, hélt ég myndi höndla það betur.
Happy á nýjum stað.

Námskeiðin mín hafa á miðjum ferli skipt um nafn. Var víst að ljúka prófi í taugasjúkdóma- og augnsjúkdómafræði en ekki tauga- og augnlæknisfræði.

Mig langar ekkert að verða sjúkdómafræðingur.
Sjúkdómafræðingur hljómar boring...

...og samt eldist ég aldrei

Þessu ári pakkað lengst oní kassa....ásamt bókum, diskum, fötum og öllu öðru mögulegu og ómögulegu - datt aldrei í hug að ég ætti svona mikið af drasli.

Nýtt ár á nýjum stað, með ný markmið, nesti og nýja skó.

Þetta gamla, þótt oní kassa, verður líklega oft rifjað upp. Mikið búið að gerast og mikið áunnist þó enn meira sé eftir - sem betur fer.
Eftir á verður það talið með betri árum  - tja..allavega allt frá embættisprófunum embættislausu.

Moon river, wider than a mile,
I´m crossing you in style some day.
Oh, dream maker, you heart breaker,
wherever you´re going I´m going your way.
Two drifters off to see the world.
There´s such a lot of world to see.
We´re after the same rainbow´s end
waiting ´round the bend,
my huckleberry friend,
Moon river and me.

Er orðin fyrirlestra expert.
Sit núna heima í hárómantískri stemningu og rýni í æfi og störf Franz Liszt. Algjörlega nýr heimur að opnast fyrir mér - annar en læknisfræði. Músíkin í botni og hausinn á fullu.
Fyrirlestur á morgun í tónlistarsögu. Þar eð ég er gamla kellingin í tímunum ákvað ég að ég yrði enga stund að skella saman fyrirlestri - víst ekki alveg svo einfalt.

Fyrirlestur um lýðheilsu barna á miðvikudaginn á Miðstöð heilsuverndar barna. Þar eð ég man ekki svo mikið eftir rannsóknarverkefninu mínu gæti ég hins vegar verið skotin í kaf þar...

Airwaves heldur mér gangandi í stressinu. Tja...og næturvörðurinn minn....

Var klukkuð. Skildi ekki. Skil núna en fékk útskýringar og með því "ertu ekkert inni í þessu?!?". Minnir á skólann...

Þar eð ég á núna að vera að semja fyrirlestur um paranoiu og er vægast sagt sjálf orðin ansi paranoid því hann fer fram á morgun og ég ekki byrjuð (sem samkvæmt skilgreiningu myndi þá reyndar ekki flokkast sem raunveruleg paranoia - þarf að breyta málfari mínu)...er tilvalinn tími til að svara klukkinu (of löng setning?)

Fimm pointless hlutir? Hélt að blogg byggðust yfir höfuð upp á pointless hlutum um fólk og því hér að finna ómælt magn tilgangslausra upplýsinga um mig. Þannig skaðar svo sem ekki að bæta aðeins við....

1) Ég hef einu sinni á ævinni spilað golf. Á St.Andrews vellinum í Skotlandi. Tókst hið ógerlega að slá kúlunni aftur fyrir mig. Giska á að Tiger Woods hafi aldrei gert það...
2) Hef aldrei getað borðað hafragraut - kúgaðist og spítti honum út úr mér meira að segja þegar ég var óviti (eða er ég enn óviti?)
3) Get ekki komið muninum á hægri og vinstri inn í hausinn á mér. Fer alltaf til hægri þegar sagt er til vinstri. Toga líka alltaf í hurðir sem stendur á ýta. Kannski er ég á duldu mótþróaskeiði.
4) Ég spila allt of stóran front og kann ekki að slaka á.
5) Mér finnst Shakira ótrúlega sexy. Ef ég mætti velja mér nýtt lúkk....

Hate will get you every time

Var að fá bréf frá 5.lífeyrissjóðnum. Ekki skrýtið að ég eigi engan pening fyrst ég er endalaust að borga í alls kyns lífeyrissjóði. Hvað í ósköpunum á ég að gera í framtíðinni við aura inn á alls kyns sjóðum - efast um að fá þá nokkurn tíma.

Finnst líka að nemar eigi alls ekkert að borga í lífeyrissjóði. Alveg nóg að byrja þegar maður er kominn endanlega út á vinnumarkaðinn. Þangað til á maður ekki pening til að vera að leggja hvar sem er.

Geðdeildin eitthvað að fara fyrir hjartað á mér þessa dagana. Heyrði sögur um nema sem hafa fyrirfarið sér á geðkúrsinum - ekkert svo hissa á því, þetta veldur ótrúlegri naflaskoðun, oftast ekki jákvæðri.
Gæti líka grátið yfir þessum endalausa fjölda fólks á mínum aldri sem er búið að festast í vítahring algers vonleysis. Víst ekki auðvelt að komast upp þaðan.

Er bloggheimur minn dauður?
Man óljóst eftir þeim tímum þegar ég sat stundum saman með við lestur með tölvuna mér til samlætis. Það var örugglega í fornöld.
Þá lifði bloggið góðu lífi, blómstraði sem aldrei fyrr....og kannski gekk námið tilsvarandi.

Annað en nú þegar ég sest aldrei lengur niður en klukkustund, bloggheimur rotnar sem og námið.
Eða hvað...kannski eru bjartari tímar framundan....ef skilgreiningunni er hagað á þann veginn.

Hvað á maður að gera ef maður er klukkaður? Er maður þá hann? Ég er stundum óvart hann, öðrum til gremju...

Crazy vetur byrjaður - einu sinni enn. Ánægð með þennan samt. Allt hljómar spennandi. Jafnvel eigin göngudeildarmóttaka á geðdeildinni. Farin að venjast djúpu lauginni - tja, eða svona næstum. Segi líklega ekki sama fimm mínútum áður en von er á næstu móttöku.

Farin að læra afródans og tónlistarsögu. Upplífgandi viðbót á annað þó ég sjái ekki ennþá alveg hvernig mér er að takast að troða því með öðru.

Á í fyrsta sinn tvö heimili. Sem þýðir nokkurn veginn að ég er aldrei á hvorugu (þetta getur bara ekki verið rétt íslenska...) Veit reyndar ekki hvort flutningur annan hvern dag verður spennandi til lengdar. Kannski maður komi sér endanlega fyrir fljótlega ef tími og fleira leyfir...